مقدمه: ریسین یک سم گلیکوپروتئینی در گیاه کرچک می باشد که از دو زنجیره A (RTA) و B (RTB) تشکیل شده است. دو کاندید واکسن پروتئینی بر پایه زنجیره A شامل RiVax و RVEc بر مقابله با مسمومیت ناشی از این سم وجود دارد. اگرچه مطالعات مختلفی در مورد قدرت ایمنی زایی RiVax به تنهایی و با کمک ادجوانت انجام شده اما سیستم های با قابلیت رهایش کنترل شده نوین مانند نانوذرات، جهت بهبود ایمنی زایی این پروتئین تا امروز مورد استفاده قرار نگرفته است. هدف از این مطالعه ساخت نانوذرات پلی لاکتیک-کو-گلایکولیک اسید(PLGA) حاوی RiVax با سرعت رهایش آهسته و ارزیابی پارامترهای فیزیکوشیمیایی و پتانسیل ایمنی زایی این سیستم در مقایسه با پروتئین تنها می باشد. روش ها: ابتدا پس از خالص سازی RiVax، از روش امولسیون آب-روغن-آب برای بارگذاری RiVax در نانوذرات PLGA استفاده شد. پس از بررسی ویژگی های فیزیکوشیمیایی نانوذرات حاوی RiVax، آن ها به گروه های مختلف موشی تجویز شدند. یافته ها: نتایج نشان دهنده این بود که با توجه به استفاده از پلیمر PLGA با نسبت پلی لاکتیک اسید بیشتر نسبت به پلی گلایکولیک اسید، الگوی آزادسازی پروتئین از نانوذره آهسته بود (12 درصد پروتئین در 40 روز) و نتایج ایمن سازی تفاوتی در پاسخ ایمنی نانوذرات حاوی RiVax نسبت به RiVax تنها نشان نداد. نتیجه گیری: با وجود تحقیقات مختلف و نتایج مثبت در ارتباط با ماهیت ارتقاء ایمنی زایی توسط نانوذرات PLGA یکی از عوامل مهم در ارتقاء ایمنی زایی این نانوذرات نسبت اسید لاکتیک به اسید گلیکولیک تشکیل دهنده PLGA می باشد که تأثیر قابل توجهی بر میزان آزادسازی آنتی ژن و یا بر پاسخ ایمنی دارد.

مقدمه: سلول های بنیادی مزانشیمی (Mesenchymal stem cell یا MSC) توانایی تمایز به استیوبلاست ها را دارند که این تمایز توسط شاخص های رشد متعددی هدایت می شود. استفاده از متابولیت های گیاهی می تواند مانند شاخص های رشد، تمایز سلول های بنیادی را کنترل کند. هدف از انجام پژوهش حاضر، ارزیابی اثرات هم زمان نانوذرات رزوراترول-Poly (lactic-co-glycolic acid) و کورکومین-PLGA بر هدایت MSC مشتق از چربی به سمت تمایز استیوبلاستی بود. روش ها: MSC انسانی به دست آمده از بافت چربی انسان، پس از تعیین هویت با استفاده از فلوسایتومتری، تحت تاثیر نانوذرات رزوراترول و کورکومین به منظور تعیین اثرات تمایزی این دو ترکیب به صورت توام قرار گرفت. تاثیر سیتوتوکسیک رزوراترول و کورکومین به روش MTT و اثرات تمایزی آن به وسیله ی رنگ آمیزی Alizarin red بررسی گردید. یافته ها: با توجه به نتایج آزمون MTT، مشخص شد که استفاده از نانوذرات رزوراترول-PLGA و کورکومین-PLGA تا غلظت 32 میکروگرم بر میلی لیتر، باعث کاهش رشد یا کاهش درصد بقای سلولی نشد. رنگ آمیزی Alizarin red نشان داد که تیمار نانوذرات رزوراترول-PLGA و کورکومین-PLGA، موجب افزایش رسوب یون های معدنی بر ماتریکس خارج سلولی در غلظت های 10 و 20 میکروگرم بر میلی لیتر شد. نتیجه گیری: استفاده از ترکیبات فعالی مانند نانوذرات رزوراترول-PLGA و کورکومین-PLGA به طور هم زمان، به دلیل دارا بودن ترکیبات فعالی همچون رزوراترول و کورکومین، می تواند سبب افزایش تمایز سلول های بنیادی به سلول های استیوبلاست شود. همچنین، می تواند موجب شود که در غلظت های پایین، اثربخشی بیشتری داشته باشد.

سابقه و هدف: باکتری اشریشیا کولی انتروتوکسیژنیک، از عوامل شایع اسهال می باشد. با بروز مقاومت آنتی بیوتیکی، ساخت ایمنوژن موثر علیه باکتری ضروری است. فاکتورهای کلونیزاسیون از مهمترین کاندیدای واکسن علیه ETEC می باشند. بارگذاری ایمنوژن های نوترکیب از جمله فاکتورهای کلونیزاسیون در نانو حاملها، سبب محافظت آنها در برابر عوامل محیطی شده، غلظتهای مناسب از ایمونوژن را فراهم و فعالیت زیستی را افزایش می دهد. هدف از این تحقیق بررسی ایمنی زائی پروتئین CfaB بارگذاری شده در نانوذرات PLGA می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، بهینه سازی کدونی ژن cfaB با نرم افزار OPTIMIZER انجام شد. بیان پروتئین در E.coli با IPTG القا گردید. پروتئین به روش کروماتوگرافی میل ترکیبی تخلیص و با وسترن بلاتینگ ارزیابی شد. نانوذرات PLGA به روش امولسیون دوگانه تهیه و خصوصیات ساختاری با SEM و DLS بررسی گردید. ایمن سازی 40 موش BALB/C در چهار گروه 10 تایی انجام شد و به گروه اول 20 میکروگرم از پروتئین بارگذاری شده در نانوذره، گروه دوم پروتئین به همراه ادجوانت فروند و گروه سوم و چهارم به ترتیب نانوذرات بدون آنتی ژن و بافر PBS تجزیه شد. تزریقات با فاصله دو هفته ای و چهار بار انجام شد و یک هفته پس از تزریقات خونگیری از چشم حیوانات انجام شد و تیتر آنتی بادی با روش الایزا تعیین گردید. ممانعت سرم از اتصال باکتری ETEC به سلول Caco2 بررسی شد. یافته ها: ژن بهینه سازی شده شاخص سازگاری کدون 0.85 را دارا شد. بیان پروتئین منجر به تولید CfaB با وزن 18.9 کیلودالتون شد. میزان پروتئین 5 میلی گرم در لیتر بود. ظرفیت بارگذاری پروتئین در نانوذرات PLGA، 85 درصد بود. متوسط اندازه نانوذرات 170 نانومتر بود. ایمن سازی موشها پاسخ آنتی بادی سرمی را القا کرد. سرم ایمن اتصال ETEC به سلول Caco2 را 62.8% کاهش داد. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که پروتئین نوترکیب CfaB بارگذاری شده در نانوذرات PLGA ایمنی علیه باکتری ETEC را تحریک می کند.

اهداف: در میان نانوسیستم های مختلف، نانوذرات پلیمری به دلیل پتانسیل کاربرد به عنوان ناقل دارو بسیار مورد توجه هستند. پلی اتیلن گلیکول-پلی لاکتیک-گلیکولیک اسید (PEG-PLGA) یک کوپلیمر آمفی فیلیک است که می تواند برای انتقال داروهای محلول در آب، داروها و مولکول های نامحلول در آب استفاده شود. نانوذرات پلیمری PEG-PLGA می توانند فیلتراسیون کلیوی و سمیت دارو را کاهش دهند، آنها زیست سازگار و زیست تخریب پذیر هستند. هدف مطالعه حاضر بهینه سازی تهیه نانوذرات PEG-PLGA با استفاده از روش تبخیر حلال برای دستیابی به سیستم انتقال دارو با اندازه و بار سطحی مناسب بود. مواد و روش ها: در مطالعه تجربی حاضر نانوذرات PEG-PLGA با اندازه 150نانومتر و پتانسیل زتای 10-با روش تبخیر حلال تهیه شدند. سپس ویژگی های فیزیکوشیمیایی نانوذرات مورد بررسی دقیق قرار گرفت. یافته ها: با افزایش غلظت پلیمر و درصد پلی وینیل الکل، اندازه ذرات بزرگ تر شد. تولید نانوذرات با غلظت 5میلی گرم بر میلی لیتر کوپلیمر، غلظت 2% وزنی-حجمی پلی وینیل الکل و در نسبت حجمی 12: 1 بهترین اندازه و بار سطحی را نشان داد. از نظر مورفولوژی، نانوذرات ساختاری کاملاً مشابه و به شکل کروی داشتند. طبق طیف FTIR پیک در ناحیه cm-13000-2900 مطابق با پیوند کششی C-H در CH3 بود. پیک قوی در cm− 11760 مربوط به – CO کششی بود که تشکیل کوپلیمر را نشان داد. نتیجه گیری: تولید نانوذرات PEG-PLGA در شرایطی با غلظت 5میلی گرم بر میلی لیتر کوپلیمر، غلظت 2% وزنی-حجمی پلی وینیل الکل و در نسبت حجمی 12: 1 بهترین اندازه و بار سطحی را نشان می دهد؛ همچنین نانوذرات ساختاری کاملاً مشابه و به شکل کروی دارند.

هدف: در این مطالعه، ظرفیت آنتی اکسیدانی و ضد باکتریایی نانوذرات PLGA بارگزاری شده با عصاره کلزا (RE-PNP) مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: سه روش مختلف شامل انتشار دیسک (DD)، حداقل غلظت بازدارنده (MIC) و حداقل غلظت باکتری کش (MBC) برای ارزیابی اثرات ضدباکتریایی نانوذرات سنتز شده علیه سویه های مختلف باکتری مورد استفاده قرار گرفت. ظرفیت مهار رادیکالهای آزاد ABTS و DPPH برای ارزیابی قدرت آنتی اکسیدانی RE-PNP اندازه گیری شد نتایج: نتایج این بررسی نشان داد که RE-PNP پتانسیل مهار رادیکالهای آزاد DPPH (IC50 = 500μ g / ml) و ABTS (IC50 = 1000μ g / ml) را دارد. اثر مهاری RE-PNP بر رشد Staphylococcus aurous و Micrococcus luteus توسط هاله عدم رشد 8 و 15 میلی متر در مدل انتشار دیسک تایید شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج، RPE-PNP می تواند به عنوان یک آنتی بیوتیک بی خطر، طبیعی و مثر برای عفونت های باکتریایی ناشی از استافیلوکوکوس اوریوس و میکروکوکوس لوتیوس مورد استفاده قرار گیرد و علاوه بر این، این فرمولاسیون می تواند به دلیل اثرات آنتی اکسیدانی آن در درمان بیماری های مرتبط با استرس اکسیداتیو مورد استفاده قرار گیرد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: سرطان یکی از علت های رایج مرگ و میر در دنیاست. حذف آهن توسط یک شلات کننده سبب مهار تکثیر برخی از سلول های سرطانی می شود. از داروی دفرازیروکس اثرات ضدسرطانی گزارش شده است. هدف از این مطالعه سنتز و بررسی تاثیر نانوذره دفرازیروکس بر مهار رشد سلول های سرطانی پستان انسان (SKBR3) و سلول های سرطانی پستان موش (4T1) و مقایسه آن با فرم غیرنانو دفرازیروکس است. مواد و روش ها: نانوذرات دفرازیروکس با استفاده از PLGA (Poly lactic-co-glycolic acid)، به روش تشکیل امولسیون و تبخیر حلال تهیه شدند. سمیت سلولی آن ها با استفاده از روش MTT Assay مورد بررسی قرار گرفت و میزان غلظت مهاری 50 درصد (IC50) رده های سلولیSKBR3و 4T1 با هم مقایسه شد. یافته ها: نتایج نشان داد که IC50 برای فرم نانوی سلول های SKBR3 و 4T1به ترتیب معادل 0/011±,9/09 و 0/032±,6/6 میکروگرم در میلی لیتر و IC50 برای فرم غیر نانوی سلول های SKBR3 و 4T1 به ترتیب معادل ±,0/003 21/07 و 0/013 ±,11/08 میکروگرم در میلی لیتر می باشد. استنتاج: در مورد داروی مورد مطالعه اثرات ضدسرطانی آن بر روی رده های سلولی تایید و بهبود خصوصیات و اثربخشی در دو رده سلول سرطانی نیز تایید شد. استفاده از سامانه های دلیوری نانوذره ای سبب بهبود جذب، افزایش اثربخشی و بهبود خصوصیات دارو می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اهداف: واکسن های جدید بر پایه پروتئین های نوترکیب و DNA نسبت به واکسن های سنتی ایمن تر هستند، اما متاسفانه ایمنوژنیسیته پایینی دارند، بنابراین به توسعه ادجوانتی ایمن و قوی نیاز است. لاکتیک گلایکولیک اسید (PLGA)، کو-پلی مری استری متشکل از لااکتیک اسید و پلی گلایکولیک است. هیدرولیز آن منجر به تولید مونومر های لاکتیک اسید و گلایکولیک اسید می شود. هدف پژوهش حاضر مقایسه پاسخ ایمنی سلولی و هومورال علیه نانوذرات PLGA پوشانده شده با توکسین تتانی (PLGA-Tet) در موش بود. مواد و روش ها: در پژوهش تجربی حاضر نانوذرات PLGA با روش آب/ روغن تولید و اتیل دی متیل آمینوپروپیل کاربودی ایمید (EDC) توکسین تتانی به روش کووالان به آن متصل شد. پس از تعیین خصوصیات نانوذرات پوشانده شده با توکسین تتانی، آنها به گروه های مختلف موشی تزریق شدند. در گروه های کنترل از ادجوانت کامل فروند و آلوم استفاده شد. پس از یک بار تزریق، ایمنی هومورال موش ها به روش الایزا و ایمنی سلولی با پاسخ تکثیری لنفوسیت های طحال مورد بررسی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها آزمون آنالیز واریانس یک طرفه به کار رفت. یافته ها: نانوذرات PLGA خاصیت ادجوانتی قویی داشتند و یک بار تزریق آن به همراه آنتی ژن، پاسخ ایمنی سلولی و ایمنی هومورال به مراتب قوی تر از ادجوانت آلوم و کمتر از ادجوانت فروند ایجاد کرد. نتیجه گیری: پلی لاکتیک-کو-گلیکولیک اسید به شکل کونژوگاسیون با آنتی ژن، با یک دوز تزریق می تواند پاسخ ایمنی را به ویژه در بازوی ایمنی سلولی نسبت به حالت محلول آنتی ژن افزایش دهد. همچنین ادجوانت PLGA اگرچه در برابر ادجوانت آلوم در تحریک ایمنی هومورال چندان موفق به نظر نمی رسد، اما در مقایسه با ادجوانت کامل فروند می تواند با یک دوز تزریق، رقیبی قابل توجه برای آن باشد.

اسینتوباکتر بومانی، باکتری هوازی فرصت طلبی است که به عنوان یکی از شایعترین پاتوژن­,های میکروبی با مقاومت آنتی بیوتیکی در ایجاد عفونت تنفسی در بیماران بستری در بخش ICU شناخته می شود. ساخت واکسن می­, تواند یکی از راهکارهای موثر در مقابله با این عفونت باشد. این مطالعه، به منظور ارزیابی اثرات حفاظتی نانو ذرات PLGA حاوی لیپوپلی ساکارید(LPS) سمیت­, زدایی شده باکتری اسینتوباکتربومانی به عنوان واکسن در عفونت ریوی موش انجام شد. برای تکثیر انبوه باکتری از محیط کشت مولر هینتون براث استفاده شد. LPS باکتری به روش آب-فنل داغ استخراج و به کمک NaOH 2/0 مولار سمیت­, زدایی شد. انکپسوله کردن LPS سمیت زدایی شده در ذرات PLGA به روش تبخیر حلال –,امولسیون دوتایی آب-در روغن-در آب انجام شد. ذرات تهیه شده بین 150 تا 200 نانومتر قطر داشتند و دارای بار سطحی منفی بودند. 40 سر موش Balb/C به طور تصادفی به 4 گروه 10 تایی (کنترل، گروه دریافت کننده PLGA، گروه دریافت کننده D-LPS و گروه دریافت کننده PLGA-D-LPS ) تقسیم و تمامی گروه ها سه بار به فاصله 14 روز با واکسن تیمار شدند. در روز 35 باکتری های زنده از طریق ریه به گروه ها عرضه شد و پس از 48 ساعت ریه موش­, ها جهت مطالعات باکتری شناسی و هیستوپاتولوژی خارج گردید. کشت عصاره همگن شده بافت ریه، تفاوت معنی داری را بین گروه 4 با سایر گروه ها نشان داد (05/0 p <). مطالعه بافت شناسی نیز اثرحفاظتی نانوذرات PLGA حاوی LPS سم زدایی شده را کاملا نشان داد. این مطالعه نشان داد که ذرات PLGA حاوی LPS سمیت زدایی شده اسینتوباکتر بومانی در تحریک سیستم ایمنی موش موفق بوده و می تواند به عنوان واکسن استفاده شود.